ΠΕΖΟ-ΠΟΡΕΙΑ

Ο καλλιτέχνης γεννάει τη πληγή του.
Ωριμάζοντας, η πληγή γεννάει την ίασή της.


Υπάρχει έρωτας, ή είναι η ανάγκη του ανθρώπου να περνάει από την αλήθεια στη λήθη
σταματώντας το χρόνο που κατρακυλάει προς το θάνατο;
Ανατρέπουμε τον ορισμό της μοναδικότητας όντας ερωτευμένοι πολλάκις
Το «μοναδικό» πρόσωπο κάθε φορά μήπως είναι απλά η αφορμή μιας εκτόξευσης από τον εαυτό μας στον εαυτό μας;


«Ημέρωσέ με» έλεγε η αλεπού στον μικρό πρίγκηπα.
Πως ξεμάθαμε εμείς οι άνθρωποι να ημερώνουμε ο ένας τον άλλον; Σε ποια έρημo της ψυχής μας θάψαμε την εμπιστοσύνη;
Γιατί η υπομονή ξιφομαχεί ενάντια στο άγχος και βγαίνει πάντα χαμένη;
Γιατί είναι τόσο δύσκολο, να σβήσουμε τη φωτιά του ανικανοποίητου που μας καίει τα σωθικά,
και να σκύψουμε να πιούμε, από την πηγή της τρυφερότητας;


Κινούμε για μονοπάτια που δε φαίνονται,
για συναντήσεις με πλάσματα κρυμμένα που ζούνε στη σκιά,
για επιλογές  τυλιγμένες προσεκτικά στο πατάρι της καρδιάς,
για αναμετρήσεις στα υπόγεια του εαυτού.
Μάχη ζωής για μια ματιά καθαρή σ' έναν κόσμο βρόμικο.


Η ζωή
ένα ταξίδι από το σκοτάδι στο θαύμα,
χιλιάδες πληγές που διασταυρώνονται,
με χιλιάδες στιγμές που αστράφτουν.
Ο άνθρωπος
ένα κουβάρι ξετυλίγεται και γίνεται ο μίτος του εαυτού του.


Είμαστε γεμάτοι μυστικά κρυφά μικρά θαύματα.
Για να τα αφουγκραστούμε πρέπει να είμαστε απαλοί.


Περιδιαβαίνοντας ευγενικά ανάμεσα στις ψυχές των ανθρώπων,
κάποιες μονάκριβες στιγμές,
ανοίγει μια χαραμάδα και στάζει χρυσάφι.                                     



Η ζωή άξαφνα σε βγάζει από το κελί σου και σου αποκαλύπτει δρόμους που οδηγούν σε αλάνες τεράστιες.
Εκεί που είχες πειστεί πως υπάρχει μονό το ημίφως της μοναξιάς σου
απρόσμενα σε αφοπλίζει.


Από τότε που η γη έπαψε να γυρίζει γύρω από τον ήλιο, και γυρίζει μόνο γύρω από τον εαυτό της,
ας κρατήσουμε όσο γίνεται πιο ζωντανή τη σπίθα μέσα μας και πού ξέρεις,
μπορεί ένα πρωινό, να ξυπνήσουμε σε ένα ποτάμι φλόγες.



Στιγμές.
Μικρές, χαρούμενες, τραγουδιστές, ευγενικές και λατρεμένες.                                            
Η πληρότητα μιας στιγμής και η ανάδυσή της σαν κάτι ξεχωριστό.
Η στιγμή σε χαιρετάει, σε αποχαιρετάει
κι εσύ λουσμένος στο φως της
υποκλίνεσαι.
Θα περάσει όλη η ζωή ρυάκι μέσα από τα χέρια μας, να βιώνουμε τις πληγές του παρελθόντος
και να σκεφτόμαστε τα όνειρα που δεν πραγματοποιούμε,
ή θα αφεθούμε να μας διαπεράσει ο καταρράκτης της κάθε στιγμής,
που μας προκαλεί να είμαστε
ο μικρός μεγάλος εαυτός μας;



Ζωή ίσον μοναξιά.
Όσο περισσότερο αγαπάμε τη μοναξιά,
τόσο περισσότερο αγαπάμε τον άνθρωπο.


Ο θάνατος είναι η πιο ανελέητη μορφή ζωής.


Τα δάκρυα του Θεού
Βράχοι που κρέμονται απ’ τον ουρανό διάφανοι σε όλα τα σχήματα, πάνω λαξευμένα μοναστήρια,
σε φαράγγια μέσα σε σπήλαια τοιχογραφίες βυζαντινές,
κάτω από το χώμα ολόκληρες υπόγειες πόλεις.
Περιπλανώμενος σε όλα αυτά,
βυθισμένος στα ύψη της ύπαρξης,
από κάποιο τζαμί σε κάποιο χωριό ξεχασμένο,
από μακριά η φωνή του Ιμάμη, σε βυθίζει πιο ψηλά, σε απογειώνει πιο βαθιά,
χάνεσαι στο άπειρο της στιγμής και ποθείς στα χώματα αυτά να αφήσεις
την τελευταία σου πνοή.
Καππαδοκία
ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ ΚΑΘΕΤΟΣ

"Αν η καρδιά μπορούσε να σκεφτεί
θα σταματούσε"
αν η καρδιά μπορούσε να μιλήσει
θα σιωπούσε
όλα έχουν ειπωθεί
δεν υπάρχει πια λόγος
Μονόλογος
Κανονικότητα

Το κουταλάκι ανακατεύει τον καφέ
το πεταχτό φιλί και μετά η σκιά
να χάνεται πίσω από την πόρτα
το βράδι μια ταινία και πριν τον ύπνο
το κλείδωμα ο ένας στην αγκάλη του αλλουνού
νυχτερινή τελετή
αέναη επαναληπτικότητα
καταλυτικά μαγευτική
κανονικότητα
Πέρασμα

Αν  ήμουνα δίχως δεσμά
καθόλου δεν θα δίσταζα
μπροστά στο κάλεσμα
το γνώριμο
της σάρκας
Τώρα δεσμεύομαι
απ’ της ζωής υπόγειο πέρασμα
που αναπάντεχα εμφανίσθει
Μυστικό ξεπέρασμα,
γνέψιμο ανεπαίσθητο
εαυτού
πως λύτρωση καμιά δεν θά’ βρω πια
στη δίψα την ακόρεστη
για  έμψυχα
άψυχα
κορμιά
ΕΡΩΤΗΜΑ ΕΡΩΤΑΣ
Βγάζεις τους τοίχους από τους στίχους
πυρπολώντας ευτυχία κόκκινη
δυο κόκκινες τελείες
δυο κόκκινες ατέλειες
τέλειες
Η νύχτα μας ήπιε γενναιόδωρα
Δε μας χαρίστηκε
Βρεθήκαμε από το μέλλον στο παρόν
κοιτώντας το παρελθόν στα μάτια
Σχέση
Το διάλειμμα στο έργο
H κρίση μόνιμα στο προσκήνιο,
κρύβεται στα παρασκήνια
H ζωή χέρι - χέρι με τον θάνατο
και εσύ χέρι- χέρι με τον άλλον
Ύποπτα αλλά μεστά
Ένα μεγάλο "όχι" αναπαύεται
σ’ ένα μικρό " ναι"
Πέσαν οι φλούδες ο καρπός έμεινε ολόγυμνος
ξέμειναν να ατενίζονται, να αλωνίζουν
θερίζοντας στάχυα τ’ ουρανού
σκαρφαλώνοντας φως μέσα από τα κάγκελα
κισσός χαρμόσυνος
δευτέρα παρουσία δεύτερη
απουσία καθολική
αναγγελία:
Είμαστε άοπλοι
Φυγή
Διαφυγή
Κενό
Νίπτω τας χείρας
σου
Ω τι απογοήτευσις
να αφήνω πίσω μου
για άλλη μια φορά
χωρίς να έχω κατακτήσει
του έρωτα και του θανάτου
τη σταχτοκόκκινη αιώνια πόλη
τη σταχτοκόκκινη αιώνια πάλη
για να διασχίσω πάλι
τα τόσο οικεία τα ευγενή
χωράφια από στάχυα της φιλίας
και να υποχωρήσω ταπεινά
να εισχωρήσω για άλλη μια φόρα
στης μοναξιάς
την αιώνια
χώρα
Περιμένεις
Οι βόλοι από τη χούφτα σου στη χούφτα μου
στο πάτωμα κυλάνε και συ κοιτάς
Εμμένεις
Τα κορδόνια σου δένεις να φύγεις
για την ενδοχώρα της ψυχής μου μπαίνοντας
Μένεις
Στάζω
από τον λήθαργο μου
στην απαλότητα σου αναδύομαι
στη χαδόπολη περιπατώ
κατάλευκη
στάζω τον κατακκόκινο έρωτα μας
Αναφερόταν συνέχεια στο τίποτα
και εκείνο δεν της απαντούσε τίποτα
Η νύχτα την πήρε να της δείξει
το αληθινό της πρόσωπο
Αντιστάθηκε σθεναρά
Μα ποιος μπορεί να γλυτώσει
από το πεπρωμένο του;
Έπρεπε να δει μέσα από το σκοτάδι
έπρεπε να τη δει μέσα στο σκοτάδι
και την είδε
Ενα τέλος δίχως τέλος
Όταν καθόταν έκλαιγε
όταν σηκωνόταν λυγούσε
περιστρεφόμενη
γύρω από την άδεια της καρδιά
Έριξε τον εαυτό της μέσα στο πηγάδι
και ύστερα μάταια
προσπαθούσε να ανεβάσει νερό
Ανέβαζε μόνο δάκρυα
Η ουσία νίκησε την παραπλάνηση
αποπλάνησε την ψευτιά
κοίταξε τον εαυτό της στα μάτια
και είδε πως δεν υπάρχει εαυτός
Δεν υπάρχει περνώ
δεν υπάρχει ξεπερνώ
υπάρχει μόνο
μια μόνιμη
προσπέραση της αλήθειας
Σκοτάδι
Όσο και αν άνοιγε διάπλατα
τα παράθυρα της ψυχής
εκείνο πάντα τρύπωνε
μέσα από την καρδιά
Πόσο να μείνει κανείς
κρυμμένος κάτω από τα παπλώματα
πόσο να αντέξει μια νυχτερινή ακολουθία
που δεν ακολουθείται
από το ξημέρωμα;
Αν αγκαλιάσεις σφιχτά το σκοτάδι
για να το νικήσεις
εκείνο θα σε καταπιεί
Δεν νικάς τον αγώνα
ο αγώνας στο τέλος
πάντα νικά
Έδωσα μια με το χέρι και γκρέμισα το παζλ της ζωής
Τώρα έπρεπε να ενώσω όλα τα κομματάκια από την αρχή
Τόσα ξεκινήματα
που να τοποθετήσω την γέννηση
Τόσοι αποχωρισμοί
ο θάνατος χάνει το νόημα του
Και σε ποιο σημείο του παζλ να βάλω τον έρωτα
το φαινόμενο αυτό το ανεξήγητο
που με την καρδιά σταματημένη
στέκεις ακίνητος ενώπιον εκείνου
του εκλεκτού
ενώ σε χρόνο ανύποπτο
μετακινείσαι πάλι
σε καρδιά άλλη
Στην εντατική
παρακολούθηση του εαυτού
άγγιξε το τέλος του κόσμου
Άδειασε το κενό

Copyright © 2014 All rights reserved
adapitsou.com - adapitsou@gmail.com
Copyright © 2014 All rights reserved - adapitsou.com - adapitsou@gmail.com
Copyright © 2014 All rights reserved - adapitsou.com - adapitsou@gmail.com
Copyright © 2014 All rights reserved - adapitsou.com - adapitsou@gmail.com
ΠΕΖΟ-ΠΟΡΕΙΑ

Ο καλλιτέχνης γεννάει τη πληγή του.
Ωριμάζοντας, η πληγή γεννάει την ίασή της.


Υπάρχει έρωτας, ή είναι η ανάγκη του ανθρώπου να περνάει από την αλήθεια στη λήθη
σταματώντας το χρόνο που κατρακυλάει προς το θάνατο;
Ανατρέπουμε τον ορισμό της μοναδικότητας όντας ερωτευμένοι πολλάκις
Το «μοναδικό» πρόσωπο κάθε φορά μήπως είναι απλά η αφορμή μιας εκτόξευσης από τον εαυτό μας στον εαυτό μας;


«Ημέρωσέ με» έλεγε η αλεπού στον μικρό πρίγκηπα.
Πως ξεμάθαμε εμείς οι άνθρωποι να ημερώνουμε ο ένας τον άλλον; Σε ποια έρημo της ψυχής μας θάψαμε την εμπιστοσύνη;
Γιατί η υπομονή ξιφομαχεί ενάντια στο άγχος και βγαίνει πάντα χαμένη;
Γιατί είναι τόσο δύσκολο, να σβήσουμε τη φωτιά του ανικανοποίητου που μας καίει τα σωθικά,
και να σκύψουμε να πιούμε, από την πηγή της τρυφερότητας;


Κινούμε για μονοπάτια που δε φαίνονται,
για συναντήσεις με πλάσματα κρυμμένα που ζούνε στη σκιά,
για επιλογές  τυλιγμένες προσεκτικά στο πατάρι της καρδιάς,
για αναμετρήσεις στα υπόγεια του εαυτού.
Μάχη ζωής για μια ματιά καθαρή σ' έναν κόσμο βρόμικο.


Η ζωή
ένα ταξίδι από το σκοτάδι στο θαύμα,
χιλιάδες πληγές που διασταυρώνονται,
με χιλιάδες στιγμές που αστράφτουν.
Ο άνθρωπος
ένα κουβάρι ξετυλίγεται και γίνεται ο μίτος του εαυτού του.


Είμαστε γεμάτοι μυστικά κρυφά μικρά θαύματα.
Για να τα αφουγκραστούμε πρέπει να είμαστε απαλοί.


Περιδιαβαίνοντας ευγενικά ανάμεσα στις ψυχές των ανθρώπων,
κάποιες μονάκριβες στιγμές,
ανοίγει μια χαραμάδα και στάζει χρυσάφι.                                     



Η ζωή άξαφνα σε βγάζει από το κελί σου και σου αποκαλύπτει δρόμους που οδηγούν σε αλάνες τεράστιες.
Εκεί που είχες πειστεί πως υπάρχει μονό το ημίφως της μοναξιάς σου
απρόσμενα σε αφοπλίζει.


Από τότε που η γη έπαψε να γυρίζει γύρω από τον ήλιο, και γυρίζει μόνο γύρω από τον εαυτό της,
ας κρατήσουμε όσο γίνεται πιο ζωντανή τη σπίθα μέσα μας και πού ξέρεις,
μπορεί ένα πρωινό, να ξυπνήσουμε σε ένα ποτάμι φλόγες.



Στιγμές.
Μικρές, χαρούμενες, τραγουδιστές, ευγενικές και λατρεμένες.                                            
Η πληρότητα μιας στιγμής και η ανάδυσή της σαν κάτι ξεχωριστό.
Η στιγμή σε χαιρετάει, σε αποχαιρετάει
κι εσύ λουσμένος στο φως της
υποκλίνεσαι.
Θα περάσει όλη η ζωή ρυάκι μέσα από τα χέρια μας, να βιώνουμε τις πληγές του παρελθόντος
και να σκεφτόμαστε τα όνειρα που δεν πραγματοποιούμε,
ή θα αφεθούμε να μας διαπεράσει ο καταρράκτης της κάθε στιγμής,
που μας προκαλεί να είμαστε
ο μικρός μεγάλος εαυτός μας;



Ζωή ίσον μοναξιά.
Όσο περισσότερο αγαπάμε τη μοναξιά,
τόσο περισσότερο αγαπάμε τον άνθρωπο.


Ο θάνατος είναι η πιο ανελέητη μορφή ζωής.


Τα δάκρυα του Θεού
Βράχοι που κρέμονται απ’ τον ουρανό διάφανοι σε όλα τα σχήματα, πάνω λαξευμένα μοναστήρια,
σε φαράγγια μέσα σε σπήλαια τοιχογραφίες βυζαντινές,
κάτω από το χώμα ολόκληρες υπόγειες πόλεις.
Περιπλανώμενος σε όλα αυτά,
βυθισμένος στα ύψη της ύπαρξης,
από κάποιο τζαμί σε κάποιο χωριό ξεχασμένο,
από μακριά η φωνή του Ιμάμη, σε βυθίζει πιο ψηλά, σε απογειώνει πιο βαθιά,
χάνεσαι στο άπειρο της στιγμής και ποθείς στα χώματα αυτά να αφήσεις
την τελευταία σου πνοή.
Καππαδοκία
ΠΕΖΟ-ΠΟΡΕΙΑ

Υπάρχει έρωτας, ή είναι η ανάγκη του ανθρώπου να περνάει από την αλήθεια στη λήθη
σταματώντας το χρόνο που κατρακυλάει προς το θάνατο;
Ανατρέπουμε τον ορισμό της μοναδικότητας όντας ερωτευμένοι πολλάκις
Το «μοναδικό» πρόσωπο κάθε φορά μήπως είναι απλά η αφορμή μιας εκτόξευσης από τον εαυτό μας στον εαυτό μας;


«Ημέρωσέ με» έλεγε η αλεπού στον μικρό πρίγκηπα
Πως ξεμάθαμε εμείς οι άνθρωποι να ημερώνουμε ο ένας τον άλλον; σε ποια έρημo της ψυχής μας θάψαμε την εμπιστοσύνη; Γιατί η υπομονή ξιφομαχεί ενάντια στο άγχος και βγαίνει πάντα χαμένη; γιατί είναι τόσο δύσκολο, να σβήσουμε τη φωτιά του ανικανοποίητου που μας καίει τα σωθικά, και να σκύψουμε να πιούμε, από την πηγή της τρυφερότητας;


Κινούμε για μονοπάτια που δε φαίνονται,
για συναντήσεις με πλάσματα κρυμμένα που ζούνε στη σκιά,
για επιλογές  τυλιγμένες προσεκτικά στο πατάρι της καρδιάς,
για αναμετρήσεις στα υπόγεια του εαυτού
Μάχη ζωής για μια ματιά καθαρή σ' έναν κόσμο βρόμικο.


Η ζωή ένα ταξίδι από το σκοτάδι στο θαύμα, χιλιάδες πληγές που διασταυρώνονται
με χιλιάδες στιγμές που αστράφτουν και ο άνθρωπος ένα κουβάρι που ξετυλίγεται
και ίσως κάποτε γίνεται ο μίτος του εαυτού του


Είμαστε γεμάτοι μυστικά κρυφά μικρά θαύματα. Για να τα αφουγκραστούμε πρέπει
να είμαστε απαλοί.


Περιδιαβαίνοντας ευγενικά ανάμεσα στις ψυχές των ανθρώπων, κάποιες μονάκριβες
στιγμές, ανοίγει μια χαραμάδα και στάζει χρυσάφι.                                     



Η ζωή άξαφνα σε βγάζει από το κελί σου και σου αποκαλύπτει δρόμους που
οδηγούν σε αλάνες τεράστιες. Εκεί που είχες πειστεί πως υπάρχει μονό το ημίφως
της μοναξιάς σου απρόσμενα σε αφοπλίζει.


Από τότε που η γη έπαψε να γυρίζει γύρω από τον ήλιο, και γυρίζει μόνο γύρω από
τον εαυτό της, ας κρατήσουμε όσο γίνεται πιο ζωντανή τη σπίθα μέσα μας και πού
ξέρεις, μπορεί ένα πρωινό, να ξυπνήσουμε σε ένα ποτάμι φλόγες.



Μικρές, χαρούμενες, τραγουδιστές, ευγενικές και λατρεμένες.                                            
Στιγμές.


Η πληρότητα κάθε στιγμής και η ανάδυσή της σαν κάτι ξεχωριστό.


Αυτή η στιγμή, αυτή η στιγμή μονάχα να σε χαιρετάει, να σε αποχαιρετάει κι εσύ
λουσμένος στο φως της να υποκλίνεσαι.


Θα περάσει όλη η ζωή ρυάκι μέσα από τα χέρια μας, να βιώνουμε τις πληγές του
παρελθόντος και να σκεφτόμαστε τα όνειρα που δεν πραγματοποιούμε, ή θα
αφεθούμε να μας διαπεράσει ο καταρράκτης της κάθε στιγμής, που μας προκαλεί να
είμαστε ο μικρός μεγάλος εαυτός μας;


Ο καλλιτέχνης γεννάει τη πληγή του.
Ωριμάζοντας, η πληγή γεννάει την ίασή της.


Η μοναξιά είναι σύμφυτη με τον άνθρωπο.
Όσο περισσότερο αγαπάμε τη μοναξιά τόσο περισσότερο αγαπάμε τον άνθρωπο.


Ο θάνατος είναι η πιο ανελέητη μορφή ζωής.


Τα δάκρυα του Θεού
Οι βράχοι σα να κρέμονται απ’ τον ουρανό, διάφανοι, σε όλα τα σχήματα και πάνω
λαξευμένα μοναστήρια, σε φαράγγια τοιχογραφίες βυζαντινές μέσα σε σπηλιές, πιο
κάτω ολόκληρες υπόγειες πόλεις. Και ενώ περιπλανιέσαι σε όλα αυτά βυθισμένος
στα ύψη της ύπαρξης, από κάποιο τζαμί σε κάποιο χωριό ξεχασμένο, ακούγεται από
μακριά η φωνή του Ιμάμη, σε βυθίζει πιο ψηλά, σε απογειώνει πιο βαθιά, χάνεσαι
μέσα στο άπειρο της στιγμής αυτής.
Θέλεις στα χώματα τούτα να αφήσεις την τελευταία σου πνοή.
Καππαδοκία



ΠΕΖΟ-ΠΟΡΕΙΑ

Ο καλλιτέχνης γεννάει τη πληγή του.
Ωριμάζοντας, η πληγή γεννάει την
ίασή της.


Υπάρχει έρωτας, ή είναι η ανάγκη του
ανθρώπου να περνάει από την
αλήθεια στη λήθη σταματώντας το
χρόνο που κατρακυλάει προς το
θάνατο;
Ανατρέπουμε τον ορισμό της
μοναδικότητας όντας ερωτευμένοι
πολλάκις.
Το «μοναδικό» πρόσωπο κάθε φορά
μήπως είναι απλά η αφορμή μιας
εκτόξευσης από τον εαυτό μας στον
εαυτό μας;


«Ημέρωσέ με» έλεγε η αλεπού στον
μικρό πρίγκηπα.
Πως ξεμάθαμε εμείς οι άνθρωποι να
ημερώνουμε ο ένας τον άλλον; σε
ποια έρημo της ψυχής μας θάψαμε
την εμπιστοσύνη;
Γιατί η υπομονή ξιφομαχεί ενάντια
στο άγχος και βγαίνει πάντα χαμένη;
Γιατί είναι τόσο δύσκολο, να
σβήσουμε τη φωτιά του
ανικανοποίητου που μας καίει τα
σωθικά, και να σκύψουμε να πιούμε,
από την πηγή της τρυφερότητας;


Κινούμε για μονοπάτια που δε
φαίνονται,
για συναντήσεις με πλάσματα
κρυμμένα που ζούνε στη σκιά, για
επιλογές τυλιγμένες προσεκτικά στο
πατάρι της καρδιάς, για αναμετρήσεις
στα υπόγεια του εαυτού.
Μάχη ζωής για μια ματιά καθαρή σ'
έναν κόσμο βρόμικο.


Η ζωή
ένα ταξίδι από το σκοτάδι στο θαύμα,
χιλιάδες πληγές που
διασταυρώνονται,
με χιλιάδες στιγμές που αστράφτουν.
Ο άνθρωπος ένα κουβάρι ξετυλίγεται
και γίνεται ο μίτος του εαυτού του.


Είμαστε γεμάτοι μυστικά κρυφά μικρά
θαύματα. Για να τα αφουγκραστούμε
πρέπει να είμαστε απαλοί.


Περιδιαβαίνοντας ευγενικά ανάμεσα
στις ψυχές των ανθρώπων,
κάποιες μονάκριβες στιγμές,
ανοίγει μια χαραμάδα και στάζει
χρυσάφι.                                     



Η ζωή άξαφνα σε βγάζει από το κελί
σου και σου αποκαλύπτει δρόμους
που οδηγούν σε αλάνες τεράστιες.
Εκεί που είχες πειστεί πως υπάρχει
μονό το ημίφως της μοναξιάς σου
απρόσμενα σε αφοπλίζει.


Από τότε που η γη έπαψε να γυρίζει
γύρω από τον ήλιο, και γυρίζει μόνο
γύρω από τον εαυτό της,
ας κρατήσουμε όσο γίνεται πιο
ζωντανή τη σπίθα μέσα μας και πού
ξέρεις,
μπορεί ένα πρωινό, να ξυπνήσουμε σε
ένα ποτάμι φλόγες.



Στιγμές.
Μικρές, χαρούμενες, τραγουδιστές,
ευγενικές και λατρεμένες.                                            
Η πληρότητα μιας στιγμής και η
ανάδυσή της σαν κάτι ξεχωριστό.
Η στιγμή σε χαιρετάει, σε
αποχαιρετάει
κι εσύ λουσμένος στο φως της
υποκλίνεσαι.
Θα περάσει όλη η ζωή ρυάκι μέσα
από τα χέρια μας, να βιώνουμε τις
πληγές του παρελθόντος
και να σκεφτόμαστε τα όνειρα που
δεν πραγματοποιούμε,
ή θα αφεθούμε να μας διαπεράσει ο
καταρράκτης της κάθε στιγμής,
που μας προκαλεί να είμαστε
ο μικρός μεγάλος εαυτός μας;



Ζωή ίσον μοναξιά.
Όσο περισσότερο αγαπάμε τη
μοναξιά,
τόσο περισσότερο αγαπάμε τον
άνθρωπο.


Ο θάνατος είναι η πιο ανελέητη
μορφή ζωής.


Τα δάκρυα του Θεού
Βράχοι που κρέμονται απ’ τον ουρανό
διάφανοι σε όλα τα σχήματα, πάνω
λαξευμένα μοναστήρια,
σε φαράγγια μέσα σε σπήλαια
τοιχογραφίες βυζαντινές,
κάτω από το χώμα ολόκληρες
υπόγειες πόλεις.
Περιπλανώμενος σε όλα αυτά,
βυθισμένος στα ύψη της ύπαρξης,
από κάποιο τζαμί σε κάποιο χωριό
ξεχασμένο,
από μακριά η φωνή του Ιμάμη, σε
βυθίζει πιο ψηλά, σε απογειώνει πιο
βαθιά,
χάνεσαι στο άπειρο της στιγμής και
ποθείς στα χώματα αυτά να αφήσεις
την τελευταία σου πνοή.
Καππαδοκία